فراخوان برگزاری این گردهمایی را تشکلهای مستقل کارگری منتشر کرده بودند. قرار بود شرکت کنندگان در ساعت ۱۸ روز جمعه، ۱۱ اردیبهشت، با تجمع در اطراف آبنمای پارک لاله، به بیان خواستها و مشکلات خود بپردازند. این مراسم اما در ساعت ۱۷ با یورش ماموران حراست برخی کارخانهها، لباس شخصیها و ماموران انتظامی، امکان انجام نیافت.
چگونگی حمله
اکبرپیرهادی، عضو سندیکای شرکت واحد در گفتگو با دویچهوله از جزییات هجوم به تجمعکنندگان میگوید: « حدود هزار نفر به صورت پراکنده و با خانوادههای خود، برای مراسم در پارک بودند. تعدادی نزدیک به ۲۰۰ نفر حوالی ساعت ۵ نزدیک میدان آبنمای پارک آمدند. با اولین شعارها در باره حقوق کارگر، حمله و خشونت شروع شد. هر که را دم دستشان بود، میزدند. فعالان کارگری و مدنی را بازداشت کردند. به نظرم آنها را از قبل شناسایی کرده بودند.»
واکنشمردم
پیرهادی میگوید، مردم به دلیل فشارها و انسدادهای موجود، ارتباطی با مسائل و فعالان کارگری ندارند. او اضافه میکند که اگر در ایران نیز مانند سایر کشورها، روز کارگر جشن گرفته میشد و کارگران آزادانه مطالبات خود را مطرح میکردند، همراهیعمومی بیشتر بود.
شعارهای کارگران
شرکت کنندگان، پارچهنوشتها و پلاکاردهایی تهیه کرده بودند که امکان بالا بردن آن را نیافتند. حق تشکل مستقل، افزایش سطح دستمزدها، لغو قراردادهای موقت و قراردادهای سفید امضاء یا آزادی زندانیان کارگر از جمله شعارهایی بودند که آنان قصد طرحشان را داشتند.
بازداشت شدگان
اکبر پیرهادی از بازداشت حدود ۱۴۰ نفر خبر میدهد. دستگیرشدگان طیفی از فعالان کارگری و مدنی هستند. به گفته پیرهادی، شماری از آنان در پایگاه اطلاعات حر، پابگاه دوم اطلاعات و برخی دیگر در کمیته وزرا نگاهداری میشوند. به نقل از این فعال سندیکایی، گویا قرار است بازداشت شدگان دارای پرونده قبلی را به زندان اوین منتقل کنند. حدود ۲۰ نفر از دستگیرشدگان، خانمها هستند. هیچکس نتوانسته تا ساعت ۶ عصر روز شنبه، با کسی از بازداشتیها تماس بگیرد. تعدادی از خانوادهها، ساعتها مقابل پایگاه اطلاعات حر ایستاده و بدون نتیجه آنجا را ترک گفتهاند.
تکاپوی اطرافیان
خانوادهها و دوستان دستگیرشدگان گوش به زنگاند تا چنانچه برای آزادی آنها، سند، وثیقه، کفالت یا ضمانت درخواست شود، این شروط را مهیا سازند.
نام برخی دستگیرشدگان به این قرارست:
جعفر عظیم زاده، فعال کارگری
علیرضا ثقفی، فعال کارگری
منصور حیاتغیبی، فعال سندیکایی
امیر یعقوبعلی، فعال حقوق زنان
کاوه مظفری، فعال مدنی
مریم محسنی، فعال مدنی
فاطمه شاه نظری، فعال مدنی
پروانه قاسمیان، فعال حقوق زنان
کمیته برگزاری مراسم اول ماه مه، در پی سرکوب این مراسم اطلاعیهای در محکومیت رفتار ماموران اطلاعاتی و انتظامی منتشر کرده و خواستار آزادی فوری دستگیرشدگان شده است.
کانون مدافعان حقوق بشر نیز طی اطلاعیهای از مسئولان امنیتی و قضایی خواسته تا موازین دادرسی عادلانه در فرایند بازداشت کنشگران مدنی رعایت شود. در این اطلاعیه به بازداشت خشونتآمیز شرکت کنندگان تجمع اول ماه مه و نقض حقوق شهروندی آنان اشاره شده است.
نویسنده: مهیندخت مصباح
تحریریه: شیرین جزایری
رادیو بی بی سی:
دستگیری تعدادی کارگر ایرانی در مراسم روز جهانی کارگر
یک عضو سندیکای اتوبوسرانی شرکت واحد خبر داده که در جریان برگزاری روز جهانی کارگر در پارک لاله تهران، یکصد نفر از کارگران شرکت کننده دستگیر شده اند.
بر اساس گزارشها، تجمع گروهی از کارگران ایرانی که روز جمعه یازدهم مه به مناسبت روز جهانی کارگر در کنار آبنمای پارک لاله تهران گرد آمده بودند، به خشونت کشیده شد.
داود رضوی، عضو سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی به بی بی سی گفت که یکصد نفر از تجمع کنندگان از سوی پلیس دستگیر شده اند.
مراسم روز جهانی کارگر در تهران به دعوت سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران، سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه، اتحادیه آزاد کارگران ایران، هیئت مؤسس بازگشایی کارگران نقاش و تزئینات ساختمان و کانون مدافعان حقوق کارگر برگزار شده بود.
به گفته آقای رضوی، در این مراسم تعدادی از مردم و کارگران به همراه خانواده هایشان شرکت داشتند ولی در زمان شروع مراسم، پلیس با خشونت وارد عمل شد.
برخی گزارشها از تهران حاکی است که تعدادی از دستگیر شدگان آزاد شده اند و آقای رضوی می گوید:"تعدادی از دستگیر شدگان آزاد شده اند و برای برخی نیز قرار وثیقه صادر شده اما هنوز در بازداشت به سر می برند."
تأمین امنیت شغلی برای کارگران، برپایی تشکل مستقل کارگری، توقف اخراج کارگران، لغو کار کودکان و آزادی کارگران زندانی از جمله درخواست های شرکت کنندگان بود.
هر ساله به مناسبت روز جهانی کارگر در ایران نیز مراسمی در نقاط مختلف برگزار می شود و در آن کارگران خواسته های خود را مطرح می کنند. در سالهای اخیر مراسم روز جهانی کارگر در تهران در قالب راهپیمایی گسترده با حضور کارگران سراسر کشور برگزار می شد.
علی حق، روزنامه نگار در تهران می گوید:" این مراسم طی سالهای اخیر بیشتر شکل دولتی به خود گرفته است و این دولتی شدن را می توان در شکل دیدارهای مقامات دولتی نظیر رئیس جمهوری با کارگران دید."
قانون کار ایران اتحادیه های آزاد کارگری را به رسمیت نمی شناسد و به جای آن، تشکیل نهادهایی تحت عنوان شوراهای اسلامی کار را تجویز می کند که براساس قانون شورای اسلامی کار وظیفه آنها حل و فصل اختلافات کارگر و کارفرماست.
بر خلاف اتحادیه های مستقل کارگری، اعضای شورای اسلامی کار که می تواند در کارگاه هایی با بیش از سی و شش کارگر تشکیل شود، منحصر به نمایندگان منتخب کارگران نیست بلکه علاوه بر آنان، نمایندگان مدیریت نیز در آن عضویت دارند و، براساس قانون، نقش مشورتی برای مدیریت را ایفا می کند.
قانون کار ایران همچنین ابزار اصلی فعالیت های سندیکایی، شامل حق اعتصاب را به رسمیت نمی شناسد، در حالی که به گفته مدافعان تشکل های مستقل کارگری، تنها وسیله موثر کارگران در برابر کارفرما، حق خودداری از فروش نیروی کار خویش و به تعطیل کشاندن تولید است.
سازمان بین المللی کار نیز در برخی از گزارش های خود ساختار و ماهیت شورای اسلامی کار، و نهاد خانه کارگر را که به عنوان تشکل سرتاسری کارگران در ایران مورد تایید حکومت قرار دارد، منطبق با خصوصیات اتحادیه های آزاد و مستقل کارگری ندانسته است.
